Tentoonstelling: Technologie en Realiteit in het Veld Overbruggen
23 februari – 24 maart 2026
Atrium – Gemeente Den Haag: Spui 70, 2511 CB Den Haag
In een wereld waarin crises zich sneller dan ooit ontvouwen, is er een nieuwe rol ontstaan op het snijvlak van technologie en menselijke kwetsbaarheid: de humanitaire ontwerper. Deze rol bestaat om innovatie te verbinden met de geleefde realiteit—om ervoor te zorgen dat technologie niet reageert op abstracte problemen, maar op de dringende behoeften van mensen die gedwongen zijn te vluchten, zich aan te passen en te overleven.
In de afgelopen jaren heeft Commit Global dit opkomende beroep vormgegeven door de eerste generatie humanitaire ontwerpers in te zetten in conflictgebieden, vluchtelingenkampen en door rampen getroffen gemeenschappen. Deze jonge en moedige professionals, van wie velen vrouwen zijn, werken aan de frontlinies van humanitaire hulp en vertalen complexe technologieën naar tools die bruikbaar, veilig en levensreddend zijn.
Hun werk zet innovatie om in actie. Het verbindt systemen met mensen, data met beslissingen en digitale oplossingen met impact in de echte wereld. Nog belangrijker is dat het ons uitdaagt om opnieuw na te denken over hoe verantwoorde technologie eruitziet wanneer levens op het spel staan. We hopen dat hun trajecten nieuwe generaties zullen inspireren om zich in dit veld te engageren en erop aan te dringen dat technologie een kracht blijft voor zorg, verantwoordelijkheid en rechtvaardigheid.
Commit Global is een internationale organisatie die technologie ontwikkelt en onderhoudt die levens redt. Onze gratis, open-source digitale bouwstenen zijn ingezet in Oekraïne, Roemenië, Moldavië, Armenië, Georgië, Libanon, Mexico en vele andere plaatsen wereldwijd—waar ze de capaciteit van het maatschappelijk middenveld, publieke instellingen en activisten versterken door het doordachte gebruik van technologie.
Met deze tentoonstelling nodigen we u uit om dit werk te bekijken door de ogen van onze humanitaire ontwerpers. Deze beelden en verhalen komen uit de plaatsen waar wij technologie laten aansluiten op de werkelijke behoeften van ontheemde bevolkingsgroepen en humanitaire hulpverleners.
LIBANON
De onderstaande beelden zijn genomen tijdens de missie van Commit Global in Libanon in juli 2024. Ze tonen hoe de dagelijkse realiteit in het veld eruitziet en het indrukwekkende werk dat organisaties verrichten om de meest kwetsbaren te ondersteunen. Een deel van het team dat meerdere weken in Libanon verbleef bestond uit Olivia Vereha en Teodora Negru, twee vrouwen die technologie willen vormgeven als de ondersteunende infrastructuur die nodig is om hulp zo snel mogelijk bij mensen in nood te brengen.
Maak via hun verhalen uit het veld kennis met hen en ontdek ook hun persoonlijke achtergrond.
Olivia Vereha heeft meer dan tien jaar ervaring met het ontwikkelen en implementeren van technologie voor de publieke en humanitaire sector. Zij heeft het eerste hogeronderwijsprogramma op het gebied van citizen experience design opgezet en leidt dit programma, en staat aan het hoofd van de infrastructuur van Commit Global, waar zij humanitaire ontwerpers, onderzoekers en ontwikkelaars coördineert en ervoor zorgt dat technologie verbonden blijft met de realiteit in het veld.
Teodora Chiperi-Negru vierde haar 24e verjaardag in Libanon, tijdens een veldmissie om de realiteit ter plaatse te begrijpen en schaalbare oplossingen te ontwerpen voor organisaties die vluchtelingen ondersteunen. Haar moed, haar toewijding om technologie te laten werken in crisissituaties en haar vermogen om te innoveren inspireren elke dag een nieuwe generatie UX-ontwerpers.
Libanon is in 35 van de afgelopen 50 jaar in oorlog verwikkeld geweest. Het is niet zozeer Libanon dat voortdurend oorlog voert, maar oorlog die steeds opnieuw naar Libanon is gekomen, hetzij vanuit buurlanden, hetzij door sektarische interne conflicten die het land al decennialang uiteenrijten.
Tijdens onze veldmissie in 2024, toen onze eerste interventie in Libanon ter ondersteuning van humanitaire actoren van start ging, troffen we een bevolking aan die dringend behoefte heeft aan duurzame en schaalbare oplossingen, uitgeput door tijdelijke, versnipperde ingrepen die de voorspelbaarheid van een betere toekomst ondermijnen.
Libanon is een falende staat. Een land dat tegelijkertijd met alle denkbare crises wordt geconfronteerd: de nasleep van de explosie in Beiroet, een sektarische crisis tussen religieuze milities, een politieke crisis, een economische crisis, een financiële crisis met een inflatie van 171%, een vluchtelingencrisis vanuit zowel Palestina als Syrië en oorlog in het zuiden.
Met vrijwel geen staatsbudget functioneerde de regering tot enkele maanden geleden jarenlang slechts één dag per week, en werden alle basisdiensten geleverd door lokale of internationale ngo’s. De meeste ambtenaren die nog op het werk verschenen, deden dit in feite als vrijwilligers om het land draaiende te houden, terwijl ze daarnaast ander werk verrichtten om in hun levensonderhoud te voorzien.
Van de meest iconische gebouwen van het land tot elk flatgebouw heeft vernietiging Beiroet en Libanon vaker getroffen dan bijna elke andere plek ter wereld, gedoemd om keer op keer uit hun as te herrijzen. In dit landschap gaat het leven verder, onder de constante druk van wat de dag van morgen zal brengen.
Op veel plaatsen heeft de natuur bezit genomen van gebouwen die rechtop blijven staan als stille getuigen van de ontberingen die hun bewoners hebben doorstaan.
Bij Commit Global bouwen en leveren we gratis, open digitale tools die gemeenschappen die getroffen zijn door oorlog, ontheemding en rampen helpen om snel, veilig en met waardigheid toegang te krijgen tot essentiële diensten. Ontworpen met empathie en gevormd door de echte noden van mensen aan de frontlinie, ondersteunen onze systemen opvangcentra, het maatschappelijk middenveld en publieke instellingen om effectiever te reageren in crisissituaties en daarbuiten. Gedragen door donaties blijft ons werk wendbaar in noodsituaties en duurzaam op de lange termijn, waardoor we het maatschappelijk middenveld kunnen versterken en levensveranderende digitale infrastructuur kunnen bieden waar die het hardst nodig is — altijd gratis, altijd open.
"Hij zal overleven, maar met een kogel." Twintig jaar later zit de kogel er nog steeds. Ik ben gewend geraakt aan het vreemde lichaam dat in mijn eigen lichaam huist. Het verwijderen ervan zou niets veranderen — de oorlog leeft in mij hoe dan ook.
[Alexandre Najjar – The School of War]
Elke persoon in Libanon draagt herinneringen aan gebeurtenissen uit het echte leven die velen van ons gelukkig nooit hebben hoeven meemaken of zelfs maar voorstellen.
Overleven en groeien zijn hier twee heel verschillende dingen, waar de onzekerheid van de volgende dag voor iedereen een constante is. Dit is de realiteit waarmee de ontheemde bevolking in het land wordt geconfronteerd, ongeacht of zij zich in het zuiden, het noorden of zwervend door de straten van hun indrukwekkende hoofdstad, Beiroet, bevinden.
Deze foto werd genomen in juli 2024 in een opvanglocatie die was ingericht in een school in het zuiden van Libanon. Gezinnen verblijven in voormalige klaslokalen en hebben hun uiterste best gedaan om deze ruimtes om te vormen tot een thuis, om zich minder losgerukt te voelen van hun vroegere leven.
Veel vluchtelingen spreken over het moment waarop zij hun dorpen en steden verlieten en over hoe zij voortdurend proberen te achterhalen of hun huizen nog overeind staan en wat er is gebeurd met hun familieleden en vrienden.
"Op een dag werd ik verliefd op een jongen die van vogels hield. Hij kon ze herkennen aan hun gezang. Ik vertelde dit aan mijn vriend Ali en hij zei dat hij ook de verschillende geluiden van bommen die op Beiroet vallen kon herkennen."
[Jana Traboulsi – Safir Newspaper, 2005]
In opvanglocaties verblijven betekent niet dat mensen volledig veilig zijn voor de oorlog. De gebieden waarin zij zich bevinden kunnen op elk moment doelwit worden, en iedereen is zich daarvan bewust — altijd alert, altijd luisterend terwijl men het dagelijkse leven probeert voort te zetten.
Organisaties die in het veld werken staan op elk moment klaar om mensen, indien nodig, te verplaatsen naar andere noodopvanglocaties.
Nusaned is een non-profitorganisatie die in het hele land actief is en zich inzet om middelen voor opvanglocaties te verzekeren, de kansen van gemeenschappen op duurzaamheid te vergroten via voucherprogramma’s, trainingen en hulp die wordt geleverd via mechanismen die bedoeld zijn om de kleine lokale economie die nog bestaat te stimuleren.
Zij zijn een indrukwekkend voorbeeld van moed en creativiteit en maken van elk programma een kans op een beter leven voor duizenden mensen. Wij werken samen met hun team aan het ontwikkelen van systemen die de noden binnen de bevolking in kaart brengen om de hulpverlening en de heropbouw van opvanglocaties te verbeteren en om de tijd en middelen die aan veldoperaties worden besteed te verminderen. Deze systemen kunnen worden opgeschaald en hergebruikt in andere crisisgebieden over de hele wereld.
Het was tijdens de oorlog dat ik de waarde van water leerde waarderen. Terwijl ik met een lege jerrycan in de rij stond, begon ik te begrijpen dat het net zo essentieel is als het bloed dat door onze aderen stroomt. Vóór de oorlog verspilde ik water roekeloos; ik zag er geen enkele waarde in. Ik minachtte de geurloze, kleurloze vloeistof en, eerlijk gezegd, gaf ik de voorkeur aan frisdrank of alcoholische dranken. Op een dag, op het hoogtepunt van de gevechten, verdween het water uit onze kranen.
[Alexandre Najjar – The School of War]
De opvanglocaties brengen mensen samen uit heel Libanon en uit de omliggende landen. Maar ook buiten de opvanglocaties is een van de meest urgente noden de toegang tot medische donaties. Wij bouwen een systeem om deze levensnoodzakelijke middelen te traceren en te verdelen op basis van de behoeften ter plaatse, en om ervoor te zorgen dat er niets verloren gaat in de schaarste die het hele land beheerst.
"Herinner je je je eerste lijk?" Oom Michel spreekt over mijn eerste lijk alsof het mijn eerste kus was.
"Ja. Ik was negen."
[Alexandre Najjar – The School of War]
Veel organisaties in Libanon richten zich op het creëren van betere kansen voor de jongere generatie. Anera, een non-profitorganisatie gevestigd in Beiroet, leidt honderden jongvolwassenen uit kwetsbare gemeenschappen op om hen te helpen toegang te krijgen tot betere banen en kansen.
Andere organisaties richten zich op het bieden van geestelijke gezondheidszorg en ondersteuning, en samen werken we aan het opschalen van onze digitale tools voor PTSD-hulp en andere systemen in de regio.
Deze beproevingen hebben mij een nieuw begrip van geluk gegeven. Een dag zonder bombardementen, een brug die niet onder sluipschuttersvuur ligt, een nacht zonder stroomuitval, een weg zonder barricades, een heldere hemel waarlangs geen raketten schieten… voor mij zal dit alles voortaan synoniem zijn met geluk.
[Alexandre Najjar – The School of War]
Gevaar lijkt uit het gebruikelijke vocabulaire verdwenen te zijn voor alle helden die elke dag opnieuw proberen hulp te bieden aan mensen in nood. Ngo’s in heel Libanon zorgen ervoor dat zoveel mogelijk mensen toegang hebben tot medicijnen, basisvoorzieningen, medische diensten, onderwijs en veiligere huisvesting. Ondanks de dreigingen waarmee zij worden geconfronteerd, zijn al deze humanitaire hulpverleners elke dag in het veld, van de ene kwetsbare gemeenschap naar de andere, om de kloof tussen ramp en veiligheid te overbruggen. Onze digitale infrastructuur kan hun capaciteit aanzienlijk versterken.
MEXICO
Het team van Commit Global was op een uitgebreide missie in Mexico, in Tijuana, met als doel de noden ter plaatse te begrijpen en de noodzakelijke digitale infrastructuur te bieden aan alle actoren die hulp verlenen aan de grens, in de opvanglocaties die duizenden migranten huisvesten. Salome Margvelashvili en Maria Leuștean zijn twee leden van ons team die zorgen voor het naadloze ontwerp van onze tools en ervoor waken dat elke organisatie en elke gebruiker zijn weg vindt binnen de digitale instrumenten die wij gratis aanbieden. Maak hier kennis met hen en ontdek hun verhalen.
Op slechts 25-jarige leeftijd verliet Salome Margvelashvili haar thuisland Georgië om zich bij Commit Global aan te sluiten en gratis technologie te brengen naar mensen in nood. Tijdens haar eerste missie in Mexico doorbrak zij taal- en culturele barrières, legde zij contact met opvanglocaties en vluchtelingen en trainde zij tientallen mensen in het gebruik van onze digitale infrastructuur. Als een van de eerste humanitaire ontwerpers is haar toewijding een drijvende kracht voor verandering voor iedereen die in het veld werkt.
Maria Leuștean sloot zich direct na haar studie aan bij Commit Global, via ons programma voor citizen-experience design. Op slechts 22-jarige leeftijd, in haar eerste baan, werd zij een rolmodel voor ons allemaal. Haar vriendelijkheid, nauwkeurigheid en werkethiek vormen de drijvende kracht achter de digitale infrastructuur die door duizenden non-profitorganisaties wereldwijd wordt gebruikt. Maria is een van de leiders van haar generatie.
Sinds 2025 is deze muur ondoordringbaarder geworden dan ooit. In Tijuana en in heel Mexico verkeren tienduizenden migranten in een langdurige staat van wachten, in de hoop op asiel in de Verenigde Staten — een vooruitzicht dat inmiddels onbereikbaar lijkt. Zonder een haalbaar pad vooruit en zonder een veilige mogelijkheid om naar huis terug te keren, worden velen gedwongen te blijven en te proberen hun leven opnieuw op te bouwen waar zij zich bevinden. Sommigen ontvluchten armoede en het ontbreken van basisvoorzieningen, velen anderen vluchten voor geweld en acuut gevaar. Naarmate de hoop om de Verenigde Staten te bereiken afneemt, richten steeds meer mensen hun blik op alternatieve bestemmingslanden.
Deze onzekerheid heeft geleid tot een nieuw en uiterst verontrustend fenomeen: de opkomst van online en offline oplichters die wanhoop uitbuiten en grote sommen geld eisen in ruil voor valse beloften van documenten en een veilige doorgang.
Sommige mensen zijn na tientallen jaren in de Verenigde Staten te hebben gewoond, terug gedeporteerd naar Mexico.
Zijn hoop is om herenigd te worden met zijn familie, die aan de andere kant van de muur is gebleven. Vóór 2025 kon dit weken of enkele maanden duren, maar nu lijkt het idee dat hij terug zou mogen bijna onmogelijk. Net als hij brengen velen hun nachten door in opvanglocaties (albergues) en hun dagen met het zoeken naar werk en het proberen een minimaal inkomen te verdienen, om te kunnen blijven beschikken over een warm bed.
De 32 opvanglocaties in Tijuana proberen ervoor te zorgen dat iedere persoon die hulp nodig heeft, ongeacht waar hij of zij vandaan komt, in deze moeilijke periode in zijn of haar leven wordt opgevangen en ondersteund.
De ruimtes zijn echter klein en overvol en kunnen bijna nooit passende omstandigheden garanderen voor alle specifieke behoeften. Voor migranten met een beperking is het nog moeilijker om een plek te vinden die het minimale niveau van toegankelijkheid kan bieden dat zij nodig hebben.
Toch vindt de gemeenschap altijd een manier om ervoor te zorgen dat iedereen een dak boven het hoofd en een minimum aan comfort heeft.
Geen enkele opvanglocatie is hetzelfde. Sommige hebben het geluk bedden te hebben, andere creëren “microruimtes” door stapelbedden aan elkaar te binden, en een groep van twee of drie stapelbedden kan een groter gezin huisvesten, als dat is toegestaan. Anders geldt de regel dat vrouwen en kinderen gescheiden van mannen slapen. Weer andere opvanglocaties zijn simpelweg voormalige binnenplaatsen, met geïmproviseerde daken waaronder tenten dicht naast elkaar zijn opgesteld, zodat gezinnen samen kunnen slapen en een minimaal niveau van privacy hebben.
Tegenwoordig zijn bijna alle opvanglocaties in Tijuana met elkaar verbonden via “Un techo” (One Roof), het opvangbeheersysteem dat wij gratis in Mexico hebben uitgerold. Het platform stelt migranten in staat beschikbare plekken in opvanglocaties te vinden en helpt ngo’s om migranten veilig en beter gecoördineerd van de ene opvanglocatie naar de andere door te verwijzen. Daarnaast ondersteunen we organisaties die dat nodig hebben met een websitebouwer waarmee zij donaties kunnen verzamelen om voedsel en maandelijkse kosten te blijven betalen.
Door het gebrek aan ruimte is de hoeveelheid persoonlijke bezittingen die men in een opvanglocatie kan hebben minimaal. Soms is het niet toegestaan meer dan een koffer en nog een tas te hebben, omdat er simpelweg niet genoeg ruimte is voor alles.
Veel opvanglocaties zijn tijdelijk, wat betekent dat men zich elke dag opnieuw moet in- en uitchecken. Daardoor moeten mensen hun bezittingen voortdurend met zich meedragen, wat voor hen een enorme last vormt.
Deze afbeelding is genomen in een nachtopvang, waar mensen zich elke dag na 16.00 uur aanmelden om de nacht door te brengen, voordat zij weer vertrekken om te proberen werk te vinden dat hen helpt te overleven.
In Tijuana zijn er vijf verschillende opvanglocaties die specifiek zijn gewijd aan de LGBTQ+-gemeenschap. Casita UT is een opvanglocatie die trans vrouwen ondersteunt met huisvesting en toegang tot doorlopende diensten.
In een andere opvanglocatie, Jardín de Mariposas, vangt Jamie leden van de gemeenschap op. Zij keerde terug naar Mexico na 23 jaar te hebben gewerkt voor de gemeente New York en staat nu aan het hoofd van deze opvanglocatie, die vroeger door haar moeder werd beheerd.
De uitdagingen waarmee zij worden geconfronteerd, worden steeds groter, aangezien de meeste donoren die deze gemeenschappen vroeger ondersteunden nu terughoudend zijn om hun hulpprogramma’s voort te zetten vanwege beperkingen en politieke tegenreacties.
In bijna elke opvanglocatie hangen aan de muren posters van vermiste personen. De Commissie voor Vermiste Personen van Baja California probeert mensen met hun families te herenigen en vermiste personen in de hele staat op te sporen. Momenteel gebeurt dit werk uitsluitend in het veld en met de hulp van een pagina op sociale media, in een poging cruciale gegevens te verzamelen.
Dit is een voorbeeld van een poster die op de deur van een mannenopvang in Tijuana is geplaatst, in de hoop dat iedereen die informatie heeft over een van de hier vermiste personen, de commissie zal helpen hen te vinden en met hun families te herenigen.
Voor het eerst zullen zij beschikken over een digitale oplossing die hen ondersteunt bij het verspreiden van hun boodschappen en opsporingsberichten, en bij het beter verzamelen van informatie vanuit de opvanglocaties.
De meeste opvanglocaties zijn verbonden aan kerken, en de hulp komt inmiddels al meer dan een jaar voornamelijk vanuit de lokale gemeenschap, aangezien bijna alle financiering zowel door de Amerikaanse overheid als door de lokale overheid is stopgezet.
De opvanglocaties worden beheerd door vrijwilligers, en veel migranten organiseren zichzelf met schoonmaak, keukendiensten, beveiliging en nog veel meer. Voor migranten is dit een manier om te proberen duurzaamheid te waarborgen en zorg te dragen voor de ruimtes die hen onderdak bieden, evenals voor elkaar.
Centro32 is een organisatie die gratis geestelijke gezondheidszorg aanbiedt aan migranten.
De Baby Bus is slechts een van hun projecten, waarbij zij een bus hebben opgeknapt die zij voor de opvanglocaties parkeren, zodat moeders met zeer jonge kinderen kunnen deelnemen aan groepstherapie, educatieve workshops en even wat verlichting kunnen vinden.
De behoefte aan middelen en opschalingscapaciteit is enorm, vooral als het gaat om diensten die verlichting bieden aan mensen die deze broodnodige ondersteuning nooit zouden kunnen betalen. Wij werken samen met Centro32 aan de implementatie van een casemanagementsysteem om hun begunstigden beter te beheren en hun werk te stroomlijnen.
Verborgen in ruimtes waar soms wel 2.000 mensen samenleven, waar privacy, veiligheid en voorspelbaarheid als luxe lijken, waar diensten op elk moment kunnen worden stopgezet en er geen duidelijkheid is over wat de toekomst brengt, durven mensen nog steeds te geloven in een betere wereld voor hen allemaal. “Otros mundos son posibles” (Andere werelden zijn mogelijk) staat als een herinnering dat wij allemaal recht hebben op een waardige toekomst.
Met 16 jaar ervaring binnen non-profitorganisaties en de overheid brengt Anca Drăgoi diepgaande expertise mee op het gebied van leiderschap en projectmanagement. Anca sloot zich aan bij Commit Global om haar stempel te drukken op internationale samenwerking en duurzame humanitaire actie. Haar ervaring en 360-gradenblik op humanitaire hulp hebben onze capaciteit versterkt om doeltreffend te reageren en nauw samen te werken met al onze partners in het veld.
Ana Blidaru heeft decennialange ervaring in het opbouwen van gemeenschappen, non-profitorganisaties en initiatieven naar Commit Global gebracht. Haar inzet om de capaciteit van de non-gouvernementele sector te versterken is van doorslaggevend belang geweest bij het samenbrengen van technologie en het maatschappelijk middenveld. Haar ongelooflijke energie kenmerkt elk nieuw project en initiatief dat we starten en is van vitaal belang geweest voor de groei van ons team.
Denk nu aan water.
Voor mensen die door het leven, door oorlog of door rampen kwetsbaar zijn geworden, is water belangrijker dan ooit.
Voor wie hulp nodig heeft, wordt onze digitale infrastructuur hun levenslijn.
Het verbinden van dorst met water.
Het verbinden van daklozen met lege bedden.
Het verbinden van zieken met gezondheidszorg.
Het verbinden van wie verloren en bang is met vitale infrastructuur.
Op een schaal die alleen technologie kan ontsluiten.
Miljoenen helpen in de paar seconden die het kost om een glas water te vullen. Wij bouwen technologie die levens redt.
Help ons die te brengen bij wie haar het meest nodig heeft.